Yiqilgan joyidan tosh ko'targan odamning hikoyasi. To'liq matn va havolalar pastda 👇 "Yiqilgan joyimga — qo'ydim bitta tosh, O'sha toshlar bugun — devor bo'ldi, uy!" 🧱 Yiqildi, qo'l kutdi — kelmadi. So'ng o'zi o'sha qo'l bo'ldi. Yolg'izlikni jazo deb bilmadi — maktab dedi, o'zi bilan qoldi va o'ziga do'st bo'ldi. So'ziga ishonishmadi — gapirmay, ishlab ko'rsatdi. G'alabani dunyo bo'ylab izladi — qaytib kelsa, ichida turgan ekan. Va eng oxirida: hayot — ajab muallim, u avval sinov beradi, keyin dars o'tadi. "Dard — dars ekan, do'stim: dars — dardda edi" 🕯️